Od projektu po własny prąd

Podstawą paneli są ogniwa fotowoltaiczne łączone w moduły. W ogniwach z krzemowego półprzewodnika energia słoneczna zamienia się w prąd stały.

Typ ogniw: monokrystaliczne (sprawność 18–20%, dziś standard) lub polikrystaliczne (14–16%).

Moc: dobre panele monokrystaliczne osiągają 320–330 W; dostępne są i mocniejsze, do 400 W.

Utrata sprawności: 0,5–0,8% rocznie, czyli 12,5–20% przez 25 lat.

Wymiary i waga: standardowo około 1,64 m² (1660×990 mm) i 16–20 kg.

Odporność: moduły zgodne z normami wytrzymują 11 uderzeń kuli o wadze 7,5 g wystrzelonej z prędkością 80 km/h w jedno miejsce — czyli solidne gradobicie.

Falownik zamienia prąd stały z paneli na przemienny, zgodny z domową siecią, i steruje pracą całej mikroelektrowni: dopasowuje parametry, monitoruje produkcję i wyłącza się przy awarii.

On-grid: najpopularniejszy, wymaga połączenia z siecią energetyczną. Off-grid: pracuje bez sieci, magazynując energię w akumulatorach.

Rodzaje: mikrofalowniki (1–4 panele), stringowe (typowe instalacje 1–30 kW), centralne (farmy o mocach setek kilowatów).

Fazy: jednofazowe do 3,68 kW, trójfazowe zwykle 3–12 kW. Sprawność: 97–99%.

Niezawodność: najważniejsza cecha falownika — to ona odróżnia dobry sprzęt od kiepskiego. Nie ma nic gorszego niż ciągłe awarie.

Każda instalacja musi mieć osobne zabezpieczenia po stronie prądu stałego i przemiennego.

Ogranicznik typu 1 (iskiernik) chroni przed skutkami bliskich uderzeń pioruna, ograniczając impuls poniżej 4 kV. Ogranicznik typu 2 (warystor) tłumi przepięcia do 1–1,5 kV, bezpiecznych dla domowych urządzeń.

Na rynku często montuje się tylko jeden typ. My zawsze stosujemy oba, po obu stronach — dla bezpieczeństwa klienta i własnego świętego spokoju.

Zabezpieczenie nadprądowe na bezpiecznikach topikowych chroni panele przed zwarciem, a rozłącznik DC pozwala odłączyć napięcie stałe (często 600–1000 V) między panelami a falownikiem.

Do każdego pokrycia — dachówki ceramicznej i betonowej, karpiówki, blachodachówki, blachy trapezowej i na rąbek, dachu płaskiego — stosuje się dedykowany system montażowy.

O trwałości decyduje montaż konstrukcji: kotwy wkręcone solidnie w krokwie (nie w łaty!) i to przy każdej krokwi, konstrukcja wypoziomowana, panele w odpowiedniej odległości od poszycia. Zbyt nisko zawieszone panele wyrzucają wodę za rynnę, a stąd już blisko do zawilgoconej i zagrzybionej ściany. Takie szczegóły rozstrzygają o jakości instalacji.

Kable solarne muszą wytrzymać to samo co panele: 15–30 lat pracy, promieniowanie UV, szoki termiczne, wilgoć i zęby zwierząt. Muszą być niepalne, elastyczne i mieć niską rezystancję żyły.

Standardowe przekroje to 4 i 6 mm² — dla pewności używamy wyłącznie kabli sprawdzonych producentów o przekroju 6 mm². Prowadzimy je tak, by nie dotykały dachu, a w miejscach narażonych na przetarcie zabezpieczamy osłonami.